සීනි රහිත කොකා කෝලා, ස්ප්‍රයිට්, ඇතුළු පැණි බීම වඩා ඉක්මනට ඔබ මරණය වෙත ගෙන යන්නේ මෙන මෙහෙමයි.

වෙළඳපලේ පනිබීම වල අධික සීනි සහිත නිසා ත්, එය සෞඛ්‍යට දැඩි තර්#ජනයක් නිසාත්, මේ ගැන නිරතුරු දැනුවත් කිරීමත් නිසා , එහි අලෙවිය පහල ගියා. මීට ආදේශකයක් ලෙස “සීනි රහිත” (sugar free) බීම වෙළඳපලට හඳුන්වා දුන්නා.
බොහෝ දෙනා බීම පානයේදී මේ සීනි රහිත බීම වැඩි වශයෙන් මිලදී ගන්නේ සෞඛ්‍ය ගැන සිතාය. නමුත් මේ බීමවලට රස ලබා දෙන රසකාරකය මාරාන්ති#ක බව ඔබ නොදන්නවා ඇති. මේ ඒ ගැන සම්පුර්ණ විස්තරයයි.
වීඩියෝව පහතින් නරඹා, මේ ගැන තවත් අය දැනුවත් කිරීමට share කරන්නට අමතක කරන්නට එපා.

ලොවම මවිත කරමින් පිළිකා සඳහා ශුක්‍රානු වලින් කෙරෙන සුපිරි ප්‍රතිකාරයක්.

මේ වනවිට ලොවටම මහත් ගැටළුවක් වූ මාරාන්තික රෝග අතර පිළිකා ප්‍රධාන තැනක් ගන්නවා. පිළිකා සඳහා නොයෙකුත් ප්‍රතිකාර ක්‍රම සහ ඖශධ ගැන පර්යේෂණ පැවැත්වෙනවා.  අතර ඉතා සාර්ථක ප්‍රතිකාර ක්‍රමයක් ශුක්‍රානු මගින් සිදුකර තිබෙනවා. ශුක්‍රානු මගින් පිළිකා සුව කරන ඒ විශ්මිත ප්‍රතිකාර ක්‍රමය ගැන සම්පුර්ණ විස්තරය පහතින් නරඹන්න.

මෙය තවත් කෙනෙකුට බලන්න share කරමු.

කුඹුරු කොටා, හරක් බලා,පැල් රැක, අලි බලා විදෙස් උපාධි රැසක් සමග වෛද්‍ය මහාචාර්යවරයෙක් වූ ප්‍රසාද්

දිගු කලිසම, අත් දිග කමිසය ඇඳ ටයි පටිය පළඳින මහාචාර්යවරයා ජීවිතයේ එක සමයක පුංචි කොට කලිසමක් හැඳ කුඹුරේ ගොයම් කපන දාට හරක් බාන පසුපස දිව ගියේය. මහ හරකෙකු වුව අපූරුවට රිසිසේ මෙල්ල කර ගැනීමේ හැකියාවක් වෙල් ඉපනැල්ලේ ගහ කොළ, ඇල දොළ අතරේ නිදහසේ පය තබා දුව පැන ඇවිද්ද ඒ පුංචි කොලු ගැටයා සතුව තිබුණේය. අස්වනු නෙලා කමතේ ගොඩ ගසා තිබියදී කුල්ල අතින් ගෙන බොල් වී සමඟ ඔට්ටු අල්ලමින් කුල්ලෙන් වී හුළං කිරීමට ද ඒ සන්ධියේ මේ කොලු ගැටයා දැනගෙන සිටියේය. වගාව – ගොයම රැකගන්නට, රෑ පැල් රකින්නට ද ගිය මේ කොලු ගැටයා හරි අපූරුවට පැල් කවි කියමින් රැය පහන් කර පසුදා අකුරු උගනින්නට ඉස්කෝලෙට ගියේය.

කොළඹ රාජකීයට, පේරාදෙණිය සරසවියට, එංගලන්තයේ විශ්ව විද්‍යාලයකට එතෙකින් නොනැවතී සාර සිප් සොයා දේශයෙන් දේශයට ගියේ එදා මේ කෙතේ, කමතේ, රෑ පැලේ, ඇළ දොළේ හිඳ ජීවිතයේ පතුල කිය වූ ඒ කොලු ගැටයාය.

ප්‍රසාද් අමරතුංග.. අර පුංචි කොලු ගැටයා මහාචාර්ය ප්‍රසාද් අමරතුංග දක්වා පැමිණි ගමනේ අහුමුලු පිරික්සන්නට මට දොළක් ඇතිවුණේ එදා පේරාදෙණිය සරසවි බිමේ දන්ත වෛද්‍ය පීඨයේදී මේ අපූරු මහාචාර්යවරයාගේ සෙවණේ ශිල්ප සැදූ ඔහුගේ ශිෂ්‍යයකු වූ දන්ත ශල්‍ය වෛද්‍ය අසේල විජේසුන්දර තම ගුරුවරයා ගැන අප හමුවේ කළ අපූරු විවරණයක් නිසාමය. එහෙයින් මුල්ම ස්තූතිය දන්ත ශල්‍ය වෛද්‍ය අසේල විජේසුන්දර වෙත පිරිනමමින්ම මහාචාර්ය ප්‍රසාද් අමරතුංග දකිනු රිසින් අපි එක් දවසක කොළඹ ගලධාරී හෝටලයට ගියෙමු. ඒ හමුවක්, කතාබහක් වෙනුවෙන් නොව තව දවසක කතාබහක් වෙනුවෙන් ඉඩහසරක් ඉල්ලා සිටින්නටය.

එහෙත් තත්ත්පරයක දෙකක කාලයක් තුළ ඔහු ඔහුගේ ජීවිත සාරාංශය හරි අපූරුවට ගොනු කළේය. දත් දොස්තර මහාචාර්යවරයා අපූරු ගායකයෙක් වගට ද ඒ තත්ත්පර කිහිපය තුළ ඔහු අපට දෙස් දුන්නේය. වයලීනය, බටනලාව, තම්මැට්ටම තබ්ලාව ආදී සංගීත භාණ්ඩ වයමින් ගෙවන පැය අයත් රාත්‍රීන් ගැන ඔහු කියද්දී මා මේ කතා කරන්නේ දත් දොස්තරවරයකු සමඟ ද මහාචාර්යවරයකු සමඟ ද යන්න වරෙක මටත් අමතකව ගිය හැටියකි.

ජීවිතය විඳිමින් ජීවිතයට ආත්මීයව පෙම් කරන අසිරිමත් යැයි හැඟෙන හදවත් කලාතුරකින් වුව මුණගැසෙන ඇසිල්ලක පෑන් තුඩින් ඒ හදවත් පසිඳින්නට බලා හිඳින මගේ දොළදුක නිවාගන්නට මම මහාචාර්යවරයා කැටුව ඔහුට අයිති අතීතයේ නිල්ල දිගේ ඇවිද ගියෙමි.

දොම්පේ මණ්ඩාවල ගම්මානයේ අම්මා, තාත්තා, අම්මාගේ සහෝදර සහෝදරියෝ සමඟ ප්‍රසාද් පුංචි දරුවකුව හැදී වැඩුණේ සහෝදරයන් දෙදෙනකු හා සහෝදරියක සමඟ ගමේ පොළොවේ රස අපූරුවට බෙදා හදා ගනිමිනි. ලිලෝනි ගුණසේකර නම් වූ අම්මා ඉස්කෝලේ හාමිනේ කෙනෙකි. ඊ.ඒ. අමරතුංග නම් තාත්තා ගමේ ගාම්භීර ප්‍රින්සිපල් සර්ය. එහෙත් මේ ගුරු යුවලට ගුරුකමත් සමඟ ගමින් ගමට මාරු වෙවී පාසල් මාරැ අනුව යමින් නවාතැන් සොයන්නට සිදුවිය.

කුලියාපිටිය දිස්ත්‍රික්කයේ මඟුලාගම මහා විද්‍යාලය එදා දුප්පත් පුංචි ඉස්කෝලයකි. ඒ මඟුලාගම දුප්පත් ඉස්කෝලයට පා තැබූ මුල්ම විදුහල්පතිවරයා ප්‍රසාද්ගේ තාත්තාය. ඒ මුල්ම විදුහල්පතිගේ දෙවුර මත මහා වගකීමක් පැවරුණේ දුප්පත් ඉස්කෝලය දුප්පත්කමින් මුදවන්නටය.

විදුහලේ ක්‍රීඩාංගණය හදන්නට අලි ලවා ගැලවූ පොල් ගස් අද්දවද්දී අලි සමඟ හරි හරියට වැඩ කළ ගම්මුන් අතර ඒ නිහතමානී විදුහල්පතිවරයා ද එක් අයෙක් විය.Image result for professor prasad amaratunga

මහාචාර්ය ප්‍රසාද් අමරතුංග එදා අලි ඇතුන් අතරේ පොල් කොටන් වැඩ බිම හා ඔට්ටු වූ ඒ තාත්තා ගැන කියද්දී මගේ හිත නැවතුණේ චිංගීස් ආයිත්මාතව්ගේ ගුරු ගීතයේ දුයිෂෙන් ළඟය. ආදරණීය දුයිෂෙන් විප්ලවකාරී අපූරු ගුරුවරයාගේ, අලුතින් ඉස්කෝලයක් හදා දරුවන්ට අකුරෙහි රස බෙදන්නට ජීවිතයම කැප කළ දුයිෂෙන්ගේ සෙවණැල්ලක් ඒ තාත්තා ළඟත් ඇතියැයි මහාචාර්යවරයා අතීතයේ කවුළු පියන් හැර මතක සුවඳ මා අබිමුවට කැඳවද්දී මට සිත්වුණු බවත් ලියන්නටම සිතේ. ගැඹුරින් ඇද පැද කතා කරන මහාචාර්යවරයාගේ වචන අහුරම මුදාහැරියොත් නරකද? කහබහ අතරේ මගේ හිත මගෙන් අසයි. හිතට අවසඟව යන්නටත් නොසිතේ.

අසන්න…. මේ මගේ වචන නොව ඔහුගේ හඬය.

ඒ පුංචි ඉස්කෝලේ විද්‍යාගාරය, ගුරු නිවාසය, පාසල් ගොඩනැගිලි මේ ඔක්කොම ටිකින් ටික හැදුවේ මගේ තාත්තා. ඒ ගුරු නිවාසයේ ඉස්සරලම පදිංචි වුණෙත් අපේ පවුල. මඟුලාගම ඉස්කෝලෙන් පස්සේ මම ඉගෙනගන්න ගියා කුලියාපිටිය මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයට. මණ්ඩාවල ගමේ මිනිස්සු මගේ සීයාට, අම්මාගේ තාත්තාට කීවේ ලොකු මහත්තයා කියලා. සීයාත් විදුහල්පතිවරයෙක්. මට මතකයි මගේ අම්මා, තාත්තා, සීයා ගමේ දුප්පත් දරුවන්ට ඉගෙනගන්න උදවු කළා. සිංහල අලුත් අවුරුද්දේ හිස තෙල් ගාන දවසට අපේ සීයාගේ අතින් හිස තෙල් ගාගන්න ග‍මේ මිනිස්සු මහ ගෙදරට එනවා.

අපේ කුඹුරු ඉඩම්වල මම පුංචි කාලේ ඉඳන්ම වැඩ කළා. මට අවුරුදු දහය – දොළහා කාලේ ඉඳන් මමත් ගියා කට්ටිය එක්ක රූට පැල් රකින්න. ගොයම් පාගලා වී අස්වැන්න ගද්දී, හරක් දාලා කුඹුරු වැඩ කරද්දී අපි පුංචි කොල්ලෝ හැටියට අපිට ඒක ලොකු විනෝදයක්.

එදවස පැල ඉස්මත්තේ ඉහිරුණ අඳුර මකන්නට සඳ එළිය තරම් නොවෙද්දී ඒ වෙනුවෙන් පැලේ කොණක ලන්තෑරුමක් දැල්විණි.

රෑ කළුවරේ ලන්තෑරැම් එළිය හරි ලස්සනයි. ඒ ලන්තෑරුම් එළිය විඳිමින් අපි රෑ දෙගොඩහරියක් වෙනකම් පැල් කවි කීවා. පැල් රකින්න එද්දී කෑම බීමත් හදාගෙන එන්නේ ගෙදරින්. කුඹුරු වැඩ කරද්දී ඇඹුල ගෙනාවම කනකම් ඉවසිල්ලක් නෑ. හරි රහයි ඒ බත් වෑංජන. ඒ කාලේ මිනිස්සු ගම්වල කුලියට නෙවෙයි වැඩ කළේ. එකිනෙකාට උදව් කරගන්නවා. අපේ ගෙදර හරක් බානක් හිටියා. ඒ හරක් බා‍නෙන් වැඩ නොගත්ත ගෙයක් ගමේ තිබුණෙ නෑ.

සැන්දෑ කාලෙත් හරි විනෝදයි. කට්ටිය ගෙදරක පිලක එකතු වෙනවා. කයිවාරු ගහන ගමන් හකුරු කෑල්ලක්, කහට කොප්පයක් හිස් කරන ගමන් කාඩ් සෙල්ලම් කරනවා. ඒ වටපිටාව හින්දම ඒ කාලේ ඔය ගම්වල මිනිස්සුන්ට කවදාවත් මානසික ආතතියක් තිබුණේ නෑ. ගමම සාර සුබාවෙන් ඉතිරුවා.

ගොයම් කපන කාලේ මම කොල්ලෝ කුරුට්ටෝ රෑනක් එක්ක හරක් පස්සේ දුවනවා. හරක් කුඹුරට අරගෙන යන වැඩේට මමත් එකතු වෙනවා. මට හරක් හොඳට හසුරුවාගෙන අරන් යන්න පුළුවන්. කුල්ලෙන් වී හුළං කිරිල්ල (කුල්ලෙන් හුළං කරමින් බොල් වී අයින් කිරීම) හැමෝටම කරන්න පුළුවන් දෙයක් නෙවෙයි. ඒත් ඔය කුල්ලෙන් හුළං කිරිල්ල මම පුරුදු වුණේ පුංචි කාලේ ඉඳන්. ඒ වැඩේට මම හරි දක්ෂයෙක් වුණා. මගේ අයියාට මල්ලිට ඔය වැඩ පුළුවන්. නංගිනම් ඔය වැඩවලට එච්චර පුරුදු වුණේ නෑ.

මණ්ඩාවල මහා විද්‍යාලය, යක්කල චන්ද්‍රජෝති මහා විද්‍යාලය, කුලියාපිටිය මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය, ගම්පහ බණ්ඩාරනායක මහා විද්‍යාලය, කොළඹ රාජකීය විද්‍යාලය ඉනික්බිති පේරාදෙණිය සරසවිය, එංගලන්තයේ සරසවිය ඔහු ආ ශ්‍රාස්ත්‍රීය ගමන් මගේ නෙක නැවතුම්ය.

මණ්ඩාවල වගේ ගමේ ඉස්කෝලෙකටත් ගිහින් කොළඹ හතේ රාජකීය විද්‍යාලයට ආවම දැනුණු වෙනසක් තිබුණද?

ටිකක් වෙනසක් දැනුණා. අයියායි මමයි දෙන්නම එකට රාජකීය විද්‍යාලයට ආවේ. ඒ නිසා තනිකම හුඟක් නැතිවුණා. අපි දෙන්නම හිටියේ ශිෂ්‍ය නේවාසිකාගාරයේ. මගේ අම්මායි, තාත්තායි දෙන්නම ඉංග්‍රීසි මාධ්‍යයෙන් ඉගෙනගෙන තිබුණ ගුරුවරු. ඒ නිසා රාජකීයට එද්දී අයියාටයි මටයි දෙන්නටම හොඳට ඉංග්‍රීසි පුළුවන්. ඒ නිසා අපිට රාජකීයේ පරිසරයට හැඩගැහෙන්න ලොකු අමාරුවක් වුණේ නෑ. උසස් පෙළ විභාගයෙන් පසුව මම උත්සාහ කළේ බැංකු රස්සාවකට හරි ගුරුකමට හරි යන්න. මම ඔය රස්සා දෙකටම තේරුණා. අම්මායි තාත්තායි දෙන්නමත් ගුරුවරු නිසා මම කීවා මම ගුරු වෘත්තියට නෙවෙයි බැංකුවේ රස්සාවට යනවා කියලා. මම බැඳුණා ජාතික ඉතිරි කිරීමේ බැංකුවේ ලෙජර් ක්ලාක් කියන තනතුරට. කොටුව බැංකු ශාඛාවේ තමා මුලින්ම මම රාජකාරී කළේ. රුපියල් හාරසිය පනහක වගේ පඩියකින් තමා මගේ රස්සාව පටන් ගත්තේ. ඒත් ඒක ඒ කාලේ ලොකු පඩියක්.

එහෙත් කෙටි කාලයකින් ප්‍රසාද් අමරතුංග බැංකු රස්සාවට සමුදුන්නේ 1977 වසරේ විශ්ව විද්‍යාල ජීවිතයේ ආරම්භය කරණ කොට ගෙනය. සරසවි ජීවිතයේ වින්දනීය මතක සමුදාය අදටත් එහෙමමය.

මට අදටත් විශ්ව විද්‍යාල ජීවිතය ගැන කතා කරද්දී ඉස්සෙල්ලම මතක් වෙන්නේ ජ්‍යෙෂ්ඨ ශිෂ්‍යයන් ඇවිත් අපව පිළිගත්ත හැටි. මමයි අම්මයි, අම්මාගේ සහෝදරයකුයි අපට තිබුණු මොරිස් මයිනර් කාර් එකේ තමා විශ්ව විද්‍යාලයට ගියේ. හොස්ටල් එක ළඟ බැහැලා මම සූට්කේස් එක අරන් යනකොට ජ්‍යෙෂ්ඨ සහෝදරයෙක් ඇවිත් කීවා මල්ලි මම මේක ගන්නම් කියලා. අරගෙන කාමරයට ගිහින් ම‍ගේ අම්මාටත් කතා කරලා බයවෙන්න එපා අපි බලාගන්නම් කියලා කීවා. අම්මා යන්න යද්දී ඒ සහෝදරයා මගේ කනට කරලා තදින් කීවා වැඳපිය අම්මට කියලා. අම්මලා ගිය ගමන් ජ්‍යෙෂ්ඨ සහෝදරයෝ මාව වටකරගෙන ඇහුවා උඹ හිතුවද සූට්කේස් එක උස්සගෙන ආවට පස්සේ උඹට රජකුට වගේ සලකයි කියලා? මගේ රූම් මේට් හිටියේ ජ්‍යෙෂ්ඨයෙක්. රූම් මේට්ගේ පෙම්වතිය ගමේ ගෑනු ළමයෙක්. එයා මෙයාට ලියුමක් එවලා. එයා ලොක්කා වගේ ඇඳේ ඇස් දෙක පියාගෙන ඉද්දී මම එයාට ඇහෙන්න ඒ ලියුම කියවන්න ඕනෑ. ඒ මම වින්ද එක නවකවදයක්. ඒ ලියුම කියවද්දී ඒකේ තිබුණා මට ඔයාව නොදැක ඉන්න බෑ කියලා. රූම් මේට් මට කිව්වා. උඹ කියපන් එයාට මාව නොදැක ඉන්න බැරි හේතු පහක් කියලා. මම ඉතින් කිව්වා ජ්‍යෙෂ්ඨ උත්තමයාගේ හැඩරුව දකින්නෙ නැතුව ඉන්න අමාරු ඇති, ජ්‍යෙෂ්ඨ උත්තමයට ඒ තරම් ආදරේ ඇති, ජ්‍යෙෂ්ඨ උත්තමයාගේ මිහිරි වදන් අහන්නේ නැතුව ඉන්න අමාරු ඇති. මම ඉතින් ඔය විදිහට හේතු හදලා කිව්වා. ඒ නවක වදයේ වදහිංසාකාරී බවක් තිබුණේ නෑ මිහිරක් මිසක්. මම පසු කාලෙක විශ්ව විද්‍යාලයේ විනය පාලක විදිහට දිගු කාලයක් වැඩ කරන කාලේ නවක වද සිද්ධි ගැන සෘජුවම පරික්ෂා කරලා ඒවා නවත්වන්න මම හුඟක් දේ කළා. මොකද අපේ කාලේ තිබුණු නවක වදයේ මිහිර එන්න එන්න නැති වුණා.

කහ පාට ඇහැල මල් බිම ඇතිරී පලස් මැවූ… හන්තාන කඳු ශිඛර හසුන්තුඩු පෙනෙන නොපෙනෙන මිහිදුම් සළුවෙන් වසාගෙන අනුරාග ගිනි සිළු ඇවිලවූ සරසවි බිමේ සොඳුරැ වටපිටාවක එදා ඔහු හද මඬලත් ප්‍රේමයෙන් කිති නොකැව්වා වෙන්න බැහැ…

අපි විමසීමු.

මගේ ප්‍රථම ප්‍රේමය මට මුණගැහුණේ ඒ සරසවියේදී. මගේ සහකාරිය, බිරිය වුණෙත් ඇයම තමයි. ඇය ඉන්ද්‍රාණි අතුකෝරාළ. එයයි මමයි එකම බැජ් එකේ. කාය ව්‍යවච්ඡේදය ඉගෙන ගන්න මළ සිරුරක් කපද්දි ඒ බොඩි එක වටේට ශිෂ්‍යයන් හය දෙනෙක් දානවා. මමයි ඉන්ද්‍රාණියි එකම බොඩි එකේ තමා හිටියේ. දෙවැනි වසරේදී අපි දෙන්නා අතර ගර්ල් ෆ්‍රේන්ඩ් බෝයි ෆ්‍රේන්ඩ් විදිහට ආදරයක් ඇති වුණා. ඒ 1978 අවුරුද්දේ.

මම හරි වාසනාවන්තයි. මම ඉගෙනගත්තු සරසවියේම ඉගෙනීමට එන දරුවන්ට උගන්වන්න මට ලැබීම හරි භාග්‍යයක්. එදා මේ සරසවි බිමේ මම ඉන්ද්‍රාණි එක්ක මගේ යාළුවෝ එක්ක එකට කෑවා, බීවා, පාඩම් කළා. මගේ පෙම්වතිය එක්ක මම මේ සරසවියේ හැමතැනම ඇවිදලා ඇති. සරසවි ලවර්ස් ලේන් එකේ ඇයත් සමඟ ඕනෑතරම් ප්‍රේමයේ අත්දැකීම් විඳලා ඇති. වලේ පෙන්වපු හැම නාට්‍යයක්ම බලලා ඇති. ඒ කාලේ අද වගේ ටෙලිෆෝන් නෑනේ. ඉතින් හරිම දිග පෙම් හසුන් තමා ලීවේ. පාඩම් කරන ගමන් ලස්සන සින්දු කෑලි එහෙම දාලා දිග පෙම් හසුන් ලිව්වා.

අපි යාළු වෙලා පළවෙනි සරසවි නිවාඩුවට අපි ගෙදර ගිහින් දවස් දෙකක් යද්දි මට ඉස්සරලම ඉන්ද්‍රාණිගෙන් ලියුමක් ලැබුණා. ලස්සන බෝල අකුරින් ලිපිනය ලියලා තිබුණා. අපි නිවාඩුවට එදා එකම බස් එකේ ආවේ. ඉන්ද්‍රාණි අහලා තිබුණා ආයි අපි කවදද හම්බවෙන්නේ කියලා. ඒක හරි පුංචි ලියුමක්. ඒ ලියුම හම්බුණදාට පහුවදා තවත් ලියුමක් ලැබුණා. ඒ පාර අම්මාට සැකයක් ආවා. මොකද ඒ ලියුම් දෙකම අතට ගත්තේ අම්මා. අම්මා ඉතින් මගෙන් ඇහුවා. මම කීවා ඔව් අම්මා මගේ ගර්ල් ෆ්‍රෙන්ඩ් ඉන්ද්‍රාණි කියලා.

ඒ දලු ලෑ ප්‍රේමය විවාහයේ පොහොට්ටුවක් ලෙස පිපී කලක් ඇවෑමෙන් ඔවුහු දියණියන් තිදෙනකුගේ අම්මෙක් තාත්තෙක් බවට පත්වූහ.

විවාහයෙන් පසු එක කාලයකදී මම කුලියාපිටිය මහ රෝහලේත්, ඉන්ද්‍රාණි හෙට්ටිපොල රෝහලේත් රාජකාරි කළා. ඒ කාලෙදි තමා අපේ පළමු දියණිය අපට ලැබුණේ. එහෙ අවුරුදු තුනක් වැඩ කරද්දී දවසක් මගේ තාත්තා පත්තරේ ගිය පුංචි වෙළඳ දැන්වීමක් කපා මට තැපෑලෙන් එව්වා. ඒ දැන්වීමේ තිබුණා පශ්චාත් උපාධි පාඨමාලා හැදෑරීමට ජනාධිපති ශිෂ්‍යත්ව පිරිනමනවා කියලා. ජනාධිපති අරමුදලින් පළමු වතාවට ශිෂ්‍යත්ව අටක් පිරිනමන බව තමයි ඒ දැන්වීමේ තිබුණේ. මම ඒකට ඉල්ලුම් කළා. මගේ ජීවිතයේ ලොකුම හැරවුම් ලක්ෂයක් තමයි ඒ ගමන. ජේ. ආර්. ජයවර්ධන ආණ්ඩුවෙන් ලබාදුන් ඒ ශිෂ්‍යත්ව අටෙන් වෛද්‍ය ක්ෂේත්‍රය වෙනුවෙන් ලැබුණු ශිෂ්‍යත්වය ලැබුණේ මට. ලන්ඩන් විශ්ව විද්‍යාලයේ මම මාස්ටර් උපාධිය කළා. මගේ විෂය වුණේ මුඛ ව්‍යාධිවේදයයි. වෘත්තිකයෙක් විදිහට විශේෂඥ වෛද්‍යවරයෙක් වෙන්න සුදුසුකම සම්පූර්ණ කරගන්න නම් එංගලන්තයේ Royal College of Surgeons කියන උසස් අධ්‍යාපන ආයතනයේ ෆෙලෝෂිප් එක කරන්න ඕනේ. ඒ ෆෙලෝෂිප් එක සම්පූර්ණ කළාම මුඛ ශල්‍ය වෛද්‍යවරයෙක් වෙනවා. මගේ ආසාව තිබුණේ ඒ දේ කරන්න. මම ඒ ආසාවත් ඉටු කරගෙන පසුව අයර්ලන්තයේ Royal College of Surgeons ආයතනයේ ෆෙලෝෂිප් එකත් ගත්තා.

එංගලන්තයේ ඉගෙනගන්න ගිහින් විභාග සමත් වුණාට පසුව මට එහි රැකියාවක් ලැබුණා. මගේ වැටුප පවුම් 3000ක්. ඒ කාලේ පේරාදෙණිය දන්ත වෛද්‍ය පීඨයේ හිටියා මහාචාර්ය රංජිත් මෙන්ඩිස් කියලා ගුරුවරයෙක්. එතුමා මට එරෝග්‍රෑම් එකක් එව්වා සුබ පතලා. මට කියලා තිබුණා මට පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ මුඛ ව්‍යාධි අංශයේ වැඩ බාර ගන්න ඇවිත්. ඔබේ සේවය මෙහේ ශිෂ්‍ය ශිෂ්‍යාවන්ට අවශ්‍යයයි කියලා. මම පවුම් 3000ක් ලැබුණු රැකියාව පැත්තකට දාලා 1989 වස‍රේ ඉගෙනගත්ත සරසවියේ ජ්‍යෙෂ්ඨ කථිකාචාර්යවරයෙක් විදිහට ආවේ ඒ විදිහට. මම එද්දී ඒ දෙපාර්තමේන්තුවේ කවුරුත් නෑ. මහාචාර්ය රංජිත් මෙන්ඩිස් මම එද්දි රට ගිහින්. මට ඒ දෙපාර්තමේන්තුවේ ලොකු වැඩ ගොඩක් තිබුණා

ඒ ජ්‍යෙෂ්ඨ කථිකාචාර්යවරයා 2007 වසරේ මහාචාර්ය පදවිය ලබන තෙක් ආ ගමනේ අත්දැකීම් බොහොමයකි. කළ මෙහෙවරත් කරන මෙහෙවරත් අපමණකි.

BDS (SL) FDSRCS (England), FFDRCS (Ireland) MSc (London) MS (Col) සොයා ගිය දැනුමේ සාර උල්පත් උදෙසා මහාචාර්ය ප්‍රසාද් අමරතුංග ලද මේ සියලු අධ්‍යාපනික වටිනාකම් මහා සාක්ෂියකි.

දේශයෙන් මෙන්ම විදේශයන්ගෙන් ද කොපමණ උපාධි, වටිනාකම් නමේ මුලට එක් කරගත්තත් එදා කමතේ, කුඹුරේ, පැලේ ගෙවූ යටගියාව හැමදාමත් ඔහු පොළොවේ පය ගසා සිටිනා මිනිසකු බවට පරිවර්තනය කළේය.

1992 වසරේ මහනුවර සිංහ සමාජයේ මහත්ම මහත්මීන් මට මුණගැසුණා. ඒ අයගේ ආරාධනය මත මමත් මගේ බිරියත් සිංහ සමාජයට බැඳුණා. අපි නැතිබැරි දරුවන්ට, පවුල්වලට ඒ හරහා හුඟාක් උදවු කළා. හුඟාක් දුෂ්කර පළාත්වලට ගිහින් වෛද්‍ය කඳවුරු කළා. 2005 වසරේ මම මහනුවර සිංහ සමාජයේ සභාපති ධූරයට පත්වුණා. මට මතකයි ඒ වසරේ පේරාදෙණිය දන්ත වෛද්‍යපීඨය, වෛද්‍ය පීඨය මේ සියලු පීඨ එකතු කරගෙන අපි විශාල සායන පැවැත්වුවා දිවයිනේ දුෂ්කර පළාත්වල. මට මතකයි වරක් අපි නාගොල්ලාගම ප්‍රදේශයේ කඳවුරක් කළා. අපි එදා ලෙඩ්ඩු පන්දාහකට වැඩි ප්‍රමාණයකට ප්‍රතිකාර ලබා දුන්නා.

ඔබට හිතෙනවද ඔබ මේ කළ සියලු මෙහෙවර ඔස්සේ ඔබේ වෛද්‍ය ශිෂ්‍ය ශිෂ්‍යාවන් මේ මහ පොළොවේ රස හඳුනන, මේ පොළොව හදවතින් සිඹ බලන පිරිසක් බවට පත් කරන්න පදනම හැදුවා කියලා..?

අපි අධ්‍යාපනයත් එක්ක මනුස්සකම්, වටිනාකම් එයාලට ඉගැන්නුවා. රෝගියකුට ආදරයෙන් කරුණාවෙන් කතා කරන හැටි පවා ඉගැන්නුවා. අදටත් රෝගියෙක් රෑ එකට දෙකට කතා කළත් මම දුරකථනයට උත්තර දෙනවා. රෝගියකු ගෙන්වා ප්‍රතිකාර කිරීමට අවශ්‍යනම් රූ එකට දෙකට හරි මම ඒ රෝගියාට සායනයට එන්න කියලා ප්‍රතිකාර කරනවා. නියම වෛද්‍යවරයකුට රෝගියකුගේ වේදනාව දැනෙන්න ඕනෑ. හුඟක් රෝගීන් ප්‍රතිකාරවලින් පසු දණගහලා වඳිනවා මට. කඳුළු පෙරාගෙන වේදනාවෙන් ආව රෝගියෙක් හිනාවෙද්දී මට දැනෙන සතුට කියන්න වචන නැති තරම්.

විදාහල මනුස්සකමින් උගත් ශිල්පයෙන් දහසක් රෝගීන් සුවපත් කළ සහ සුවපත් කරන මේ මහාචාර්ය දොස්තර මහත්තයා දැයට තිළිණ කළ තවත් වෛද්‍යවරියන් දෙදෙනෙකි. ඒ ඔහුගේ දියණිවරු දෙදෙනාය.

මගේ බිරියත් දන්ත වෛද්‍යවරියක් හා ජ්‍යෙෂ්ඨ ‍කථිකාචාර්යවරියක්. දුවලා දෙන්නෙක් වෛද්‍යවරියන්. බාල දියණිය වෛද්‍ය ශිෂ්‍යාවක්. මගේ දරුවෝ තුන්දෙනාත් 1999 – 2000 වසරවල අපි එංගලන්තයේ ගත කළ අවුරුද්දේදී එංගලන්තයේ ඉගෙනගත්තා. එක් දුවක් දැන් පශ්චාත් උපාධිය කරනවා. අනිත් දියණිය ජීවත් වෙන්නේ අමෙරිකාවේ හූස්ටන් නගරයේ. මගේ ලොකු බෑණත් විශේෂඥ වෛද්‍යවරයෙක් වෙන්න පුහුණුව ලබනවා මේ වෙද්දී. ඔහුත් දන්ත වෛද්‍යවරයෙක්. මම දැන් සීයා කෙනෙක්. මුණුපුරෙකුගේත් මිණිපිරියකගේත් හුරතල් දඟකාරකම් මමත් බිරියත් දැන් හිතේ හැටියට විඳිනවා. අවුරුදු පහක්, අවුරුදු දෙකක් වයස ඒ පැටවු තමා දැන් අපේ ජීවිතවල වෙහෙස නිවන්නේ.

පුංචි කාලයේ ඉඳන්ම මම සංගීතයට හරි ආසයි. කුලියාපිටිය පාසලේ ඉගෙනගත්ත කාලයේ මුණගැසුණ පල්ලේවත්ත ගුරුතුමාගෙන් මඟුලාගම ඉස්කොලේ සංගීත ගුරුවරයෙක් වුණ විජිතසේන ගුරුතුමාගෙන් තමා මම සංගීතය ගැන වගේම වයිලීනය ගහන්න, බටනලාව වයන්න, තබ්ලාව, තම්මැට්ටම වයන්න ඉගෙනගත්තෙ. මගේ දුවලා තුන් දෙනාටම පියානෝ ගහන්න පුළුවන්. මට හොඳට සින්දු කියන්න පුළුවන්. ගෙදරදි අදටත් මම සංගීත භාණ්ඩ වයනවා සින්දු කියනවා අපි කට්ටිය එකතු වුණාම.

ගුණදාස කපුගේ ආදරණීය ගායකයා මහාචාර්ය ප්‍රසාද් අමරතුංගගේ එදවස කදිම මිත්‍රයෙකි.

මට එතුමා කතා කළේ ප්‍රසාද් මල්ලි කියලා. ප්‍රසාද් මල්ලි මගේ කකුල් දෙක පණ නැහැ වගේ කියලා වරක් ඔහු කීවාම මම එතුමාව පේරාදෙණිය රෝහලට එක්ක ආවා. මාහාචාර්ය නිමල් සේනානායකටත් කතා කර එතුමාගේ වාට්ටුවේ ඔහු නතර කරගෙන සුමාන ගාණක් අවශ්‍ය ප්‍රතිකාර ලබා දුන්නා. ගුණදාස කපුගේ අපේ ගෙදර ආවම රාත්‍රියට මගේ දුවලත් එක්ක පියානෝ ගැහුවා. සින්දු කීවා. කපු‍ගේගේ මම ආසම සින්දුව උන්මාද සිතුවම් මැවේ බිඳේ. දවල්ට කන්න එනවා කීවොත් එතුමා එන්නේ මහ රෑ. ඒ තරම් අතරමඟ යාළුවෝ එක්ක කාලා බීලා තමා එන්නේ. පුළුවන් දාට අපි කැකුළු බත්, පරිප්පු, පොල් සම්බෝල, කිරි කොස් මාළුව, හාල් මැස්සන් බැඳුම් එක්ක බත් කෑවා මට මතකයි.

මතක නම් මහ සයුරකි. හදවතේ පියන්පත් එකින් එක හැර දැමූ කල ඒ මතක සුළඟක් වෙසින් අවුත් සිත පාමුල අදටත් දැවටෙයි. මා සිඹ බැලුවේ ඒ මහා මතක සුළඟකින් අල්පමාත්‍රයක්ම නොවූවත් මහා මාත්‍රයක්ම නොවන බවත් මට හැඟේ. එහෙත් කාලය කොතරම් නපුරුද විමසමින්ම නැවතුමත් නොතියාම බැරිය.

මලමිනියේ ඇස් ගලවා විකුණා සල්ලි හම්බ කරන මහා ජාවාරම ගැන ඔබ නොදත් කතාව මෙන්න.

සිවී ජාතකය ද අසා ඇත්තෙමු. ඒ උතුම් පිංකම සිත්හි තබාගෙන මෙලොවදී සිදුකරන පින පව පරලොව සුගතියට හෝ දුගතියට හේතුවන්නේය යන කියමන සමඟ සබැඳෙමින් මෙලොව වෙසෙන බොහෝ දනන් තම සිරුරේ අවයව දන් දෙති. ඒ අතරින් ප්‍රමුඛස්‌ථානයක්‌ ගනු ලබන්නේ ඇස්‌ දන් දීමය.

ඇස්‌ දන් දීම පහසුය. අපගේ ඥාතියා මිය ගිය ඕනෑම විටෙක ඇස්‌ දෙක පරිත්‍යාග කරමු දැයි අපෙන් විමසමින් හාන්කවිසියක්‌වත් නැති වන්නට ඇස්‌ රැගෙන යන්නට දැන් ශ්‍රී ලංකා අක්‌ෂිදාන සංගමයේ සාමාජිකයෝ රට පුරා සිටිති. පුද්ගලයකු මියගොස්‌ පැය හතරක්‌ නික්‌මෙන්නට මත්තෙන් ලබා ගන්නා ඇස්‌ දෙක ආරක්‌ෂිතව අක්‌ෂි දාන සංගමයේ මූලස්‌ථානය වෙත ගෙන ගොස්‌ භාර දී ඔවුන් ද මහා පුණ්‍ය සම්පත්තියක්‌ අත්කර ගන්නේ යෑයි අපි ද සිතුවෙමු. එහෙත් ඒ සිතිවිල්ල අසුරු සැනකින් සුන්නද් ධූලි කොට මගේ ඇස්‌ දෙක ගැන මට ද බියක්‌ උපද්දවනා පුවතක්‌ කන වැකිණි.Image result for eye operation

මාසයකට ඇස්‌ සියයක්‌ ලබා දීමේ පොරොන්දුව මත ශ්‍රී ලංකා අක්‌ෂිදාන සංගමය චීනය සමඟ ගිවිසුම් අත්සන් කර ඇතÑයනු එම පුවතය. මෙය ජාතික මට්‌ටමේ ක්‍රියාවලියක්‌ වන්නට පුළුවන. හුවමාරු ක්‍රමය යටතේ චීනයෙන් අපි ද කිසියම් අවයවයක්‌ ගන්නේ ද විය හැකිය. මේ සඳහා නෛතික රාමුවක්‌ තිබෙන්නට ද පිළිවන. ශ්‍රී ලංකා අක්‌ෂිදාන සංගමයේ භාරකාර මණ්‌ඩලය, කාර්යය මණ්‌ඩලය ඇතුළු සාමාජිකයන් හට සංගමයේ ව්‍යවස්‌ථාවට අනුකූලව එසේ කළ හැකි වන්නට ද පිළිවන. කල්පනා කළ යුතු බරපතළම දෙය වන්නේ, මෙසේ ගිවිසුම් අත්සන් කොට ඇත්තේ තවමත් නොමළ මිනිසුන්ගේ ඇස්‌ ලබා ගැනීමක්‌ උදෙසාය. මන්ද ඇස්‌ ලබා ගත හැකි වන්නේ මිය ගොස්‌ පැය හතරක කාලයක්‌ ඇතුළත වන බැවිනි.

ඒ ඔස්‌සේ කරුණු සොයා ගිය කල අපූරු පුවත් රැසක්‌ මැවිණි.Related image

ඇස්‌ දන් දීම යනු කුණිතය බද්ධ කිරීම සඳහා අවශ්‍ය වන කුණිතය  සුදු පැහැති කොටස  අභ්‍යන්තර පටක දන් දීමය. පොදුවේ කටවහරේ ඇත්තේ ඇස්‌ දන් දීමේදී මෙම කොටස්‌ කිසියම් රෝගියකුගේ ඇසකට නැවත බද්ධ කළ හැකිය. මින් වැඩි වශයෙන්ම අවශ්‍ය වන්නේ කුණිතය නමැති පටක කොටසය. කිසියම් පුද්ගලයකුගේ ඇසේ කුණිතයේ ප්‍රදාහයක්‌ ඇති වූ කල හෝ අනතුරකින් කුණිතයට කිසියම් හානියක්‌ සිදු වූ විටෙක කුණිතය බද්ධ කිරීම අක්‌ෂි ශල්‍ය විශේෂඥ වෛද්‍යවරයකු විසින් සිදු කරනු ලබයි. මෙයට අමතරව උපතින් සිදුවන කිසියම් රෝගී තත්ත්වයකදී වුවද කුණිතය සුදු පැහැති කොටස හෝ අභ්‍යන්තර පටක බද්ධ කිරීමක්‌ සිදුවේ. මේ සඳහා අවශ්‍ය වන ඇසේ කොටස්‌ ශ්‍රී ලංකා අක්‌ෂි බැංකුවෙහි තැන්පත් කොට තිබේ.

එම ඇස්‌ අවශ්‍ය වන විටෙක ලබා ගැනීම සඳහා නෛතික ක්‍රමවේදයක්‌ ඇත්තේය. ශල්‍ය කර්මයක්‌ සඳහා ඇසක්‌ ලබාගත හැකි වන්නේ, දින දෙක තුනක්‌ ඇතුළතදී වුවද බෙහෙත් ගල්වන ලද ඇස්‌, සති දෙකක්‌ හෝ තුනක්‌ තබා ගත හැකි වෙයි.

එහෙත් දිනකට උතුර හැර සෙසු පළාත්වල ප්‍රධාන රෝහල්වලින් අවමය ඇස්‌ දහයක්‌වත් ලබා ගන්නේ කිසිදු ආයාසයකින් තොරවය. සාමාන්‍ය මරණ අතරේ ලබාගත හැකි දහදෙනකුගෙන් නම් ඇස්‌ විස්‌සකි. පළාත් අටකින් නම් ඇස්‌ එකසිය හැටකි. මේ අවමයේත් අවමය වන අතර මෙම සංඛ්‍යාව වෙනස්‌ වන බව පොදුවේ කාහටත් අවබෝධ වන්නේය. දිවයින පුරා ඇස්‌එක්‌රැස්‌ කරන්නා වූ නියෝජිතයන් විස්‌සකට ආසන්න පිරිසක්‌ ද අක්‌ෂිදාන සංගමය හා අත්වැල් බැඳ ගනිමින් කටයුතු කරන්නේය. අපේ ඥාති හිතෛෂියාගේ ඇස්‌ දෙක දනට පිනට සේ උගුල්ලා ගෙන යන මෙම නියෝජිතයා අක්‌ෂිදාන ප්‍රධාන කාර්යාලය වෙත ගෙනගොස්‌ භාර දී ඇස්‌ යුගළයකට රුපියල් එක්‌දහස්‌ පන්සියයක මුදලක්‌ ලබා ගන්නේය. එසේ නම් මෙය අමතර ආදායමකි.

එහෙත් ඇස්‌ යුගලයක්‌ වෙනුවෙන් රුපියල් එක්‌දහස්‌ පන්සියයක්‌ ගෙවීමට තරම් අක්‌ෂිදාන සංගමය මූල්‍යමය දියුණු තත්ත්වයකින් පවතින්නේද? ඒ කෙසේද? යන්න තරමක කුහුලක්‌ හටගන්නේ දේශබන්දු වෛද්‍ය හඩ්සන් සිල්වා මහත්මා විසින් 1958 දෙසැම්බර් 30 වැනිදා අරඹන ලද ශ්‍රි ලංකා අක්‌ෂිදාන සංගමය වචනයේ පරිසමාප්තියෙන්ම පිළිගත් පුණ්‍ය ආයතනයක්‌ වන බැවිනි.

එකල අතිශය ලෙස හිඟව පැවැති කුණිතය වරක්‌ ශල්‍යකර්මයක්‌ සඳහා සොයා ගනු ලැබ තිබුණේ, බන්ධනාගාරගතව කාත් කවුරුවත් නැතිව මියගිය පුද්ගලයන්ගෙන් පමණි. ශල්‍යකර්ම සඳහා කුණිත හිඟවීම හේතුවෙන් කුණිත රැස්‌කිරීම සිදු කළ යුතු බවට වෛද්‍ය හඩ්සන් සිල්වා මහතා කළ යෝජනාව මත කළුතර මහවස්‌කඩුව විහාරයේදී සංගමයක්‌ ලෙස ප්‍රථම වෙඩිමුරය තබන ලදී. එය, 1961 ජූනි 11 වැනි දින ශ්‍රී ලංකා අක්‌ෂිදාන සංගමය ලෙස ව්‍යවස්‌ථාවක්‌ සහිතව කොළඹ ඇස්‌ රෝහලේදී උත්සවශ්‍රීයෙන් ඇරඹී මෙම සංගමයෙහි මුඛ්‍ය පරමාර්ථයම වූයේ, රෝගියෙකුගේ පෙනීම නැවත ඇති කිරීම සඳහා වන කුණිතය බද්ධ කිරීම සඳහා කුණිත සැපයීමය.

ඊට අදාළව 1955 අංක 38 දරණ කුණිත බද්ධ කිරීමේ පනත ද උදව් විය. ඒ අනුව ප්‍රථම ඇස්‌ ලබා ගැනීම කළුතර මහ රෝහලේ මිය ගිය රෝගියකුගෙන් සිදු කළ අතර එම රෝහලේම ප්‍රතිකාර ලබමින් සිටි රෝගියකුට කුණිත බද්ධය සිදු කරනු ලැබිණි. එතකින් ඇරඹි මෙම සංගමයේ කටයුතු දිනෙන් දින සාර්ථක වූයේ සාමාජිකත්වය හා නිලධාරී මණ්‌ඩලයේ කැපවීමත් සමාජ සේවයත් යන අරමුණු පෙරදැරිවය. එක්‌ රැස්‌වන ඇස්‌ කල් තබා ගැනීමේ නිශ්චිත ක්‍රමවේදයක්‌ ද නොතිබූ බැවින් සහ මිත්‍රශීලීත්වය හා අවශ්‍යතාවය මුල් වීම මත, සිංගප්පූරුවට ඇස්‌ හතරක්‌ යවන්නට කටයුතු යෙදුනේ 1964 දීය. එය කිරි ගහට ඇන්නාක්‌ මෙන් ටක්‌කෙටම හරි ගියේ කවුරු වුවද නොසිතු පරිද්දෙණි. ක්‍රම ක්‍රමයෙන් විදේශ රටවලට ඇස්‌ පටවන්නට එකිනෙකා උනන්දු වූයේ මල්ල බරවෙන්නට පොට පෑදෙන විටය. එහෙත් ඒ බැව් ප්‍රසිද්ධ වූයේ නැත.

සල්ලි දික්‌ කරන කොට මළ මිනියත් අත දික්‌කරන්නා වාගේ, නිකන් ලැබුණ ඇස්‌ නිසා ඩොලර් ගණන් මුදල් ඉපයිය හැකි බැව් ඒත්තු ගැන්වුණු බොහෝ දෙනා ප්‍රසිද්ධ රහසේම ඇස්‌ (කුණිත) පිටරටට පටවන්නට පටන් ගත්තේ, ඇඟට පතට නොදැනීය. දශක ගණනාවක්‌ පුරා තායිවානය, ඉතියෝපියාව, පකිස්‌ථානයට, ඉන්දියාවට, සවුදි අරාබියාවට, චීනයට සහ තවත් රටවල් කිහිපයකට කුණිත සැපයීම ජයටම කෙරුණේ කිසිවකුගේ බාධාවක්‌ නැතිවය. අදටත් එසේමය. එක ඇසක්‌ වෙනුවෙන් ඩොලර් දෙසියයක්‌ ගෙවන්නට ඒ ඒ රටවල් කටයුතු කර ඇති අන්දම ශ්‍රී ලංකා අක්‌ෂිදාන සංගමයේ සාංවත්සරික මහා සභා

රැස්‌විම් සමරු පොතෙහිම සඳහන් වන්නේය. පාලක මණ්‌ඩලය සතු බලය හා වගකීම යටතේ අත්සන් සහිතව මූල්‍ය තත්ත්ව ප්‍රකාශන සහ විස්‌තීර්ණ ආදායම් ප්‍රකාශන යටතේ දෙසැම්බර් 31 වැනිදායින් අවසන් වසර සඳහා වන ආදායම් ගණන් පෙන්වා ඇත. එහි පැහැදිලිව ශ්‍රී ලංකා අක්‌ෂිදාන සංගමය සඳහා වන විදේශ පරිත්‍යාග මැයෙන් සඳහන් කොටසක්‌ ඇත්තේය. 2015 වසර සඳහා විදේශ පරිත්‍යාග රු. 15401614.12 ක්‌ ලෙස සටහන් වී ඇත. මේ ඇත්තේ ඇස්‌ විකුණා ලද විදේශ මුදල් නොවේ දැයි නොදනිමි. මූල්‍ය වාර්තා ලැබීම් හා ගෙවීම් ස්‌ථිර තැන්පතු පුනරාවර්තන වියදම් බදු ගෙවීම් ඇතුළු සමස්‌ත වියදම් ඉලක්‌කම් නවයකින් සමන්විත සංඛ්‍යා අගයන් ගෙන ඇත්තේ විශ්මයජනක අන්දමටය. රාජ්‍ය නොවන ආයතනයක්‌ හෙවත් ස්‌වේච්ඡා සංවිධානයක්‌ ලෙස මෙම සංගමය වාර්ෂිකව රජයෙන් ලබා දෙන රුපියල් ලක්‌ෂ දෙකක මුදල ද ලබා ගන්නේය.Image result for akshidana sangamaya

ලාභ නොලබන පුණ්‍ය ආයතනයක්‌ වන මෙම සංගමයේ කාර්ය මණ්‌ඩලය පනහකි. නිලධාරීන් සිව් දෙනෙකි. භාරකාර මණ්‌ඩලයක අනු දැනුම ඇතිව මේ සියල්ලෝම සංගමයේ වැටුප් ලබති. රුපියල් හතළිස්‌ දහසට වැඩි ගනුදෙනු සඳහා භාරකාර මණ්‌ඩලයේ අනුමැතිය අත්‍යාවශ්‍යය. සංගමයේ මුදල් විනිවිදභාවයකින් තොරව පරිහරණය කරන බවට චෝදනා නඟන්නෝ සාමාජික පිරිස්‌ය. ඊට හේතු ලෙස ඇතැමුන් දක්‌වා ඇත්තේ වැටුපට අමතරව කාර්ය මණ්‌ඩල සේවකයන්ට රුපියල් ලක්‌ෂ තිහක බෝනස්‌ මුදල් ලබා ගැනීම, රුපියල් පනස්‌ දහසක දීමනා ලබා ගැනීම ඇස්‌ පරීක්‌ෂාවන් සඳහා ද මුදල් අය කිරීම, රුපියල් ලක්‌ෂ පහළොවකට ආසන්න මුදල් වැය කරමින් විනෝද චාරිකා යැම, ඇති හැකි නිලධාරීන්ගේ දූ දරුවන් චිනය හෝ වෙනත් රටවල අධ්‍යාපනය සඳහා යෑවීමට කටයුතු සැලසීම., වැඩමුළු බව කියමින් විදේශ සංචාරවල යෙදීම, සංගමය සතු වාහන අවභාවිතයේ යෙදීම ඇතුළු චෝදනා රැසකි. එම චෝදනාවන්ට සාක්‌ෂි සපයන ඇතැම් දත්ත අක්‌ෂිදාන සංගමයේ සංවත්සර සැමරුම් පොත හරහාම දැක්‌වීමට අවස්‌ථාවද ඇති සෙයකි.

මහා සභා රැස්‌වීමක්‌ කැඳවා යෝජනා සම්මත කර ගනිමින් මුදල් පරිහරණය පිළිබඳ කරුණු උදෙසා අවසර ලබා ගන්නා මෙම සංගමය මේ කටයුතු කරන්නේ මියගිය මිනිසුන්ගේ ඇස්‌ සමගය. මිය යන්නට සිටින මිනිසුන්ගේ ඇස්‌ සමඟය. කවරදාකවත් අසා නැති මිය යන්නට සිටින මිනිසුන්ගේ දෑස්‌ පිළිබඳව ගිවිසුම් ගසා ඇති මිනිසුන් මේ සිංහල බෞද්ධ රටේ වෙසෙන්නේ කිසිවක්‌ නූන ගාණටය.

ඇස්‌ දෙක පල්ලා යෑයි සත්‍ය සත්‍ය බවම සපථ කරනා අප මෙලොව එළිය දකින්නේ, යම් කටයුත්තක නිරත වන්නේ පමණක්‌ නොව එකිනෙකා හඳුනා ගන්නේ දෑසින් පෙනෙන නිසාය. ඇසක්‌ තබා අනුන්ගේ නියපොත්තක්‌වත් උගුල්ලා තවකෙකුට විකිණීමට අප බිය වන්නේ පින හා පව පිළිබඳ හද තෙරපෙන හිස මත තබා ඇති විශ්වාසයේ පවිත්‍රභාවය නිසාය. මෙලොව පරලොව පිළිබඳ විශ්වාසයක්‌ ඇති නිසාය.

දෑසක්‌ පිනක්‌ උදෙසා පරිත්‍යාග කරන්නා ඒ පින් මහිමය ලබන්නේය. ඒ දෑස විකුණා යසඉසුරින් ආඪ්‍යව සුඛ විහරණ ලබන්නා මේ යන්නේ කොයිබටද? එහි ඇති පිළිණු ගඳ ගසන කැතකම ඇත්තේ, මහනුවර පොතුපිටිය පානදුර වාද්දුව ඇතුළු තවත් ප්‍රදේශ කිහිපයකදී ඇස්‌ ලබාගැනීම රෝහල්වලට පමණක්‌ සීමා නොවන තැනදීය. මල්ශාලා හිමිකරුවන් සමඟ මිතුරුව කාසි මුදල් ඉස්‌සර කර ගනිමින් මල්ශාලාවට එන මිනියේත් ඇස්‌ උගුල්ලා කොළඹ පටවන බවට ආරංචි වන විටය. සිරුරේ වෙනත් අවයවයක්‌ මෙසේ ගල්වාලිය නොහැකි බැවින්ම සෙසු අවයව ඉතිරි වී පස්‌ යට වැළලෙනු ඇති බව පමණක්‌ අද සිතිය හැකි වන්නේ මේවා ගැන අසන විටය. දකින විටය.

හැබෑටම… මේ මිහිමත මිය යන්නටද බියක්‌ ඇති වන්නේය…¾ මළ ඇස්‌ දෙක අද පිටරට පටවන උදවිය හෙට වන විට කුමක්‌ පටවාවි දැයි නොදන්නා බැවිනි.

ලෝක විනාශය ගා අහල තිබුනට වෙන විදිහ ගැන දන්නාවාද? මෙන්න ලෝක විනාශය සිදුවිය හැකි ආකාර 06

ලෝක විනාශය කියන වචනය අපි හැමෝම අහල තිබුනට, ඇත්තටම ලෝක විනාශය සිද්ධ වෙන ආකාරය ගැන හරි වැටහීමක් නැහැ. කෙසේ වෙතත් ලෝක විනාශයක් සිද්ධවන ආකාර 06ක් ගැන විද්‍යාත්මක පැහැදිලි කිරීමක් කරන්නට අපි සිතුවා.

මේ ගැන නොදන්නා අය දැනුවත් කිරීමට මෙය share කරන්නටත් අමතක කරන්නට එපා. වීඩියෝව පහතින් නරඹන්න.

 

අධික කාමාශාව පිටුපස ඇති රෝගී තත්වය ගැන ඔබ දැන සිටියාද? මෙන්න ඔබ නොදත් ඒ විද්‍යාත්මක හෙළිදරව්ව.

සාමාන්‍ය මිනිසාට ලිංගික ආශාව පවතින බව අපි දන්නවා. නමුත් ලිංගික ආශාව කියන දේ පාලනය කර ගැනීමටත් මිනිසාට හැකියාව පවතිනවා. නමුත් තැන නොතැන නොබලා, තම ලිංගික ආශාවන් පාලනයෙන් තොරව සිදු කරන පිරිමින් සහ ගැහැනුන් ගැන ඔබ දන්නවා ඇති. නැතිනම් අසා ඇති.

මේ ගැන විද්‍යාත්මක, වෛද්‍ය විධ්යාවට අනුව පවතින රෝගී තත්වයන් සහ මානසික තත්වයන් ගැන කෙරෙන අතිශය වටිනා වීඩියෝව පහතින් නරඹන්න. තවත් අය දැනුවත් කිරීමට share කරන්න.

අලින්ට සපත්තු, වැඩිදියුණු මෝටර් බයික්,හොදි හැඳිගාන යන්ත්‍රය, ඇතුළු නව නිපැයුම් 17ක් කල ඉස්කෝලේ කෙල්ල.

මම පුංචි කා‍ලේ ඉඳලම දැක්කේ පුංචි පුංචි අලුත් දේවල් හැදෙන විදිහයි. මගේ තාත්තා හැමදාම නව නිපැයුම් කළා. තාත්තා නව නිපැයුම් ඉදිරිපත් කරපු තරගවලින් ජයග්‍රහණය කරනකොට මට ඒ ගැන ඇල්මක්, ආසාවක් ඇතිවුණා.

මම නව නිපැයුම්වලට පෙලඹුණේ පුංචි කා‍ලේ විවිධ දුෂ්කරතා මැද වුණත් මගේ ලොකුම විනෝදාංශය වුණේ අලුත් දේවල් හදන එකයි. දැනටමත් මම සමාජයට ලොකු ප්‍රශ්නයක් වෙලා තියෙන ලන්ච් ෂීට් ප්‍රශ්නෙටයි, ෂොපින් බෑග් ප්‍රශ්නෙටයි විසඳුමක් විදිහට නව නිපැයුම් දෙකක් සොයාගෙන තිබෙනවා.

මම මුලින්ම හැදුවෙ රාහු කාලය පෙන්වන ඔරලෝසුවක්. මගේ පියා කාර්මික ශිල්පියෙක්. මව ඇඳුම් මැසීමේ ස්වයං රැකියාවක් කරනවා. මේ රාහු කාලය පෙන්වන ඔරලෝසුව නිෂ්පාදනය කරලා අලෙවි කිරීම මගින් මම, මට අත්‍යාවශ්‍ය වියදම් පියව ගන්නවා. එය ප්‍රමාණවත්ම නැහැ. මට අත දෙන්න කෙනෙක් ඉදිරිපත් වෙනවා නම් මේ නිෂ්පාදන වැඩිදියුණු කරලා ඉදිරියට ගෙනියන්න මම ලෑස්තියි

ඇය තරුෂි විදුෂිකා රාජපක්ෂයි. සමාජයට පිළිලයක්ව තිබෙන ‍පොලිතීන්වලට විසඳුමක් ලෙස කෑම ආවරණයක්, ඉක්මනින් දිරා යන බෑගයක් ඇතුළු නව නිපැයුම් රැසක් ඉදිරිපත් කිරීමෙන් මේ දිනවල සමාජයේ ඇය පිළිබඳව යම් කතාබහක් ඇතිව තිබේ.

රත්නපුර සුමන බාලිකාවේ උසස් පෙළ කලා අංශයෙන් ඉගෙනුම ලබන තරුෂි රත්නපුර ගෝනකුඹුර ගම්මානයේ ජීවත් වෙයි. ජල ටැංකියක ජල මට්ටම පාලනය කරන ස්විචයක්, වැඩිදියුණු කළ පාපැදියක්, අලින් සඳහා පා ආවරණයක්, හොදි හැඳිගාන යන්ත්‍රයක් වැනි නිර්මාණ දාහතක් දැනටමත් ඇගේ නව නිපැයුම් ගොන්නට අයත්ය.

මම මේ නව නිපැයුම් කරන්නේ මගේ තාත්තා දුක් මහන්සියෙන් හම්බ කරන සල්ලිවලින්. මගේ පාසල් ගුරුවරුන් මට හැමවිටම උදව් උපකාර කරනවා.

මම පුංචි කා‍ලේ ඉඳලාම චිත්‍ර අඳින්න දක්ෂයි. මේ වෙනකොට රිදී සිත්තම් සමස්ත ලංකා චිත්‍ර තරගයේ අවුරුදු දෙකක්ම රන් පදක්කම් දිනා ගැනීමට මම සමත්ව තිබෙනවා. චිත්‍ර අංශය දියුණු කරගැනීම සහ එතුළින් ඉදිරියට යාම මගේ ලොකුම බලා‍පොරොත්තුවයි.

දැනටමත් ‍පොලිතීන් ආදේශකයක් ලෙස නිර්මාණය කළ බෑගය සහ ලන්ච් ෂීට් වෙනුවට නිර්මාණය කළ කෑම ආවරණය සඳහා පේටන්ට් බලපත්‍රය ලබාගැනීමට කටයුතු කරමින් සිටිනවා.

රාහු කාලය පෙන්වන ඔරලෝසුවට හොඳ ඉල්ලුමක් තිබෙනවා. නමුත් ඒ නිපැයුමට පේටන්ට් බලපත්‍රයක් නැහැ. පේටන්ට් බලපත්‍රය සඳහා බුද්ධිමය දේ‍පොළ කාර්යාලයට ඉල්ලුම් කරලා අවුරුදු ගාණක් වෙනවා. තාම ලැබුණේ නැහැ.

පේටන්ට් බලපත්‍රය ලැබුණා නම් ඒ නිෂ්පාදනය වෙළෙඳ‍පොළට යොමු කිරීමට ආයතන ගණනාවක් සූදානම්. තරුෂි ඇගේ දුෂ්කරතා මෙසේ ප්‍රකාශ කළත් මේ තුළින් ගම්‍ය වන්නේ ‍පොදුවේ ශ්‍රී ලංකාවේ නව නිපැයුම් නිර්මාණය කරනු ලබන බොහෝදෙනා මුහුණ දෙන දුෂ්කරතාවයි. නව නිපැයුම්කරුවන් යනු රටක ජාතියක ඉදිරි ගමන තීරණය කරනු ලබන තවත් පිරිසක් ලෙස රජය තේරුම් ගත් නිසාදෝ ශ්‍රී ලංකා නව නිපැයුම්කරුවන්ගේ කොමිසම පත්කොට තිබේ.
මෙවැනි කොමිසමක් තිබියදීත් නව නිපැයුම්කරුවන් මුහුණ දෙන දුෂ්කරතා සම්බන්ධයෙන් එම කොමිසමේ කොමසාරිස් ආචාර්ය මහේෂ් එදිරිසිංහ මහතාගෙන් අප විමසීමක් කළා.

ලංකාවේ නව නිපැයුම්කරුවන් හැමවිටම සැඟවිලා සිටින ස්වරූපයක් දකින්නට තිබෙනවා. ඒ අය ඉදිරියට එන්නේ නැහැ. තමන්ගේ නිර්මාණ ලෝකයට හඳුන්වා දෙන්න අපි තරගකාරී අවස්ථා රැසක් හඳුන්වලා දීලා තියෙනවා. නව නිපැයුම්කරුවන්ගේ ජාතික තරගාවලිය තුළින් ඔවුන්ට වෙළෙඳ‍පොළ හඳුන්වා දීම අපේ අරමුණයි.

තරුෂි විදුෂිකා කියන දරුවාගේ දක්ෂතා අපි හඳුනාගෙන වසර ගණනාවක් වෙනවා. පළාත් තරගවලින් ජයග්‍රහණය කිරීම නිසාම ඇය නිෂ්පාදනය කළ ලන්ච් ෂීට් ආදේශකය සහ රාහු කාලය පෙන්වන ඔරලෝසුව මෙවර ජාතික තරගාවලියට ඉදිරිපත් කිරීමට නියමිතයි. තරුෂි දකින්නේ මේ රටේ තරුණ පරම්පරාවට සම්පතක් ලෙසයි. විවිධ හැකියාවන් රැසක් එකට එකතු වූ දරුවෙක් විදිහට ඇය හඳුන්වන්න පුළුවන්. නව නිපැයුම් කොමිසමේ මූලික අරමුණ වන්නේ නව නිපැයුම්කරුවන්ට අවශ්‍ය සහාය ලබාදී ඔවුන්ගේ නිපැයුම් සමාජගත කිරීමයි. මෙහිදී අප මුහුණ දෙන ලොකුම ගැටලුව වෙලා තියෙන්නේ අපේ මිනිස්සු අපේ දේ මිලදී ගැනීමට පසුබට වීමේ තත්ත්ව යි.

බොහෝ විට ඔවුන්ගේ ආකල්පය වී තිබෙන්නේ මේඩ් ඉන් යූඑස්ඒ (උඉඒ) යනුවෙන් සඳහන් වුවහොත් එය ඉතා හොඳ නිමැවුමකින් යුක්ත වන බවයි.

මීට අමතරව චීන බඩු ගුණාත්මක බවින් ඉතාම අඩු තත්ත්වයක පැවතුණත් ආකර්ෂණය සහ අඩු මිල නිසා ඒවා මිලදී ගැනීමට ඔවුන් පෙලඹෙනවා. මේ තත්ත්වය වෙනස් විය යුතුයි. අපේ දේ මිලදී ගැනීම සඳහා ප්‍රමුඛත්වය ලබාදීමට තරම් අපේ මිනිසුන්ගේ ආකල්පමය වෙනසක් ඇතිවිය යුතුයි.

අපේ නව නිපැයුමක් වෙළෙඳ‍පොළට නිකුත් කිරීමේදී අමුද්‍රව්‍යවල මිල ගණන් ඉහළ මට්ටමක පැවතීම ඉක්මනින් එම නිෂ්පාදන වෙළෙඳ‍පොළින් ඉවත් වීමට හේතුවක්ව තිබෙනවා. අපේ අරමුණ මෙම තත්ත්වය වෙනස් කොට තරුෂි විදුෂිකා වැනි අති දක්ෂ නව නිපැයුම්කරුවන්ට අත දීමයි.

තරුෂි යනු කැ‍ලේ පිපී සුවඳවත් වන මලක් වැනි යැයි අප සිතුවොත් දැන් ඇය රටක් සුවඳවත් කිරීමට සමත්ව තිබේ. නමුත් දුෂ්කරතා රැසක් මැද දක්ෂතා දක්වන තවත් මෙවැනි කැලෑ මල් එම දක්ෂතා හංගාගෙන පරවී යනවා නොවේද?
එවැනි දක්ෂයන්ට අතහිත දී ඔවුන්ගේ නව නිපැයුම් සමාජගත කිරීම සඳහා පවතිනවාට වඩා හොඳ අවස්ථාවන් හිමිවිය යුතුයි යන්න අපේ හැඟීමයි.

නෙරංජලා වික්‍රමසිංහ
උපුටා ගැනීම :රිවිර.

නිතර පානය කරන ක්ලෝරීන් සහිත ජලය ගැන ඉහ මොළ රත්වන ඇත්ත හෙළිදරව්ව.

ජලය කියන්නේ අපි කාටත් නැතිවම බැරි දෙයක්. එහෙත් නාගරික මෙන්ම දැන් දැන් ග්‍රාමීය ප්‍රදේශවලට පවා පිරිසිඳු ජලය ලබාදීමට නවීන තාක්ෂනය මගින් සිදු කරනවා. විශේෂයෙන් ගංගා ජලය පිරිපහදු කර බීමට පවා සුදුසු ලෙස සකසනවා. මෙහිදී ජලයේ විෂ නැසීමට ක්ලෝරීන් යොදාගන්නා බව ලොකු, පොඩි අපි හැමෝම දන්නවා. ඒ නිසානේ ජලයේ ක්ලෝරීන් රස අපට දැනෙන්නේ…
කොහොම වුනත් මේ ක්ලෝරීන් ජලය මගින් ශරීරයට එල්ල කරන තර#ජනය සුළු පටු නැහැ. එය ඔබට සිතා ගැනීමටත් බැරි තරම්. එහි ඇත්තම තත්වය මේ වීඩියෝවෙන් අපි ගෙන ඒමට සිතුවා.

 

වැඩිවියට පත් දියණිය වෙනුවෙන් රටටම ආදර්ශයක් දුන් වැලිකන්දේ ද්‍රවිඩ පවුල.

ගැහැණු දරුක්වෙකු වැඩිවියට පත්වීම කියන්නේ මස්, මාංශ සහ ම#ත් වතුර වලින් පිරි උත්සවයක් බවට පත්ව තිබෙනවා. නමුත් මීට හාත්පස වෙනස්, රටටම ආදර්ශයක් දුන් ලංකාවේ දමිල පවුලක් ගැනයි මේ විස්තරය,

තාත්තගෙන් උදුර ගත්ත රුසියානු උපාධිය ලංකාවට දිනා ගත්ත විජේවීරගෙ පුතා !

මෙරට ඉතිහාසයේ ‘විප්ලව’ සොයා යන්නකුට මුලින්ම හමුවන විප්ලවවාදියා රෝහණ විජේවීර ය.

ඔහුගේ පයට මේ මහපොළොවේ වැලි ඇටයක් අවසන් වතාවට පෑගී ද දැනට වසර 29ක් ඉක්මවා ගොසිනි.

එසේ වුවත් මෑතක සිට විජේවීර නාමය යළිත් සමාජය තුළ රැුව්දෙන්නට පටන්ගෙන තිබේ. එතෙකින් නොනැවතී විජේවීර නාමය හා බැඳුණු චරිත ද දැකගන්නට හැකි අවස්ථා කිහිපයක් පසුගිය සති දෙක තුළ අපිට හමු විය.Image result for rohana wijeweera

එ්වා සියල්ල ගහට පොත්තක් මෙන් බැඳුණු විජේවීර හා ඔහුගේ දේශපාලනයට සම්බන්ධ කරුණු කාරණා ය. එකක් නම් විජේවීරගේ ජීවිතයට දේශපාලනය නිසා සිදුවූ ඛේදවාචකයයි. අනෙක නම් විජේවීර නම් විප්ලවවාදියාට කලාව තුළ ලැබෙන්නට යන ජාත්‍යන්තර පිළිගැනීමක් ගැනය.

අනෙක නම් ඔහුගේ ලේවලින් උපන් ජීවිතයක් ඔහුගේ සිහින මාවතක් ඔස්සේ ගිය ගමනක හැරවුම් ලක්ෂයක් පිළිබඳවයි.

විජේවීර නම යළිත් මුලින්ම අසන්නට ලැබුණු පුවතින් විමතියට පත් නොවුණු කෙනකු නොමැති තරම්ය. එ් විජේවීර බිරිඳ, සැමියා පිළිබඳ විමසා අභියාචනාධිකරණයට හබයාස්කෝපුස් පෙත්සමක් ඉදිරිපත් කිරීමේ පුවතයි. ඇය ශ‍්‍රීමතී චිත‍්‍රාංගනී විජේවීරයි.

පෙත්සම ඉදිරිපත් කිරීමට හේතුව ලෙස ඇය කියන කාරණා දැනගන්නට ලැබුණු කල සැමියාට අත් වූ ඛේදවාචකය පිළිබඳ බිරිඳකගේ නොසිඳුණු කඳුළු ගැන එය ඇසූ දුටූවන්ට නිබඳවම හද කකියන්නට ඇත. ඇය පෙත්සම ඉදිරිපත් කර තිබුණේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ නිර්මාතෘ රෝහණ විජේවීර නිසි අධිකරණයක් හමුවට ඉදිරිපත් කරන ලෙස රජයට නියෝගයක් නිකුත් කරන්නැයි ඉල්ලමිනි.

එහි වගඋත්තරකරුවන් ලෙස නීතිපතිවරයා ඇතුළු එකොළොස් දෙනකු නම් කර තිබුණි. 1989 වසරේ නොවැම්බර් මස 12 වන දා උලපනේ ප‍්‍රදේශයේ දී රජයේ ආරක්ෂක අංශ මගින් අත්අඩංගුවට ගත් තම සැමියා කිසිදු අධිකරණයක් හමුවට මේ දක්වා ඉදිරිපත් කර නොමැති බවත් එලෙස ගත වූ වසර 29 කට ආසන්න කාලය අතරතුර ඔහු ජීවතුන් අතර සිටින්නේ ද නැද්ද යන්න පිළිබඳව පවා රජය විසින් තමාට නීත්‍යානුකූලව දැනුම් දී නොමැති බවත්ය.

මේ පෙත්සම ඉදිරිපත් කිරීමට ඔහුගේ දේශපාලන පක්ෂයේ හෝ වෙනත් කිසිදු සංවිධානයක සහයක් නොලැබුණු බවත් පවසන විට ඇය තුළ මතුවූ ආවේගය රූපවාහිනී පුවත් තුළින් ඇය දුටු ඕනෑම අයකුට දකින්නට ලැබෙන්නට ඇත.

එ් කතාවට එතැනින් එහාට ඇත්තේ නීතිමය මාර්ගයකි. එය එලෙස කෙතරම් දුරට ගමනක් යනු ඇත්දැයි අපිට බලා සිටින්නට සිදුවේ. ඊළඟ කතාව වෙනම එකකි. එයට දේශපාලනයක් ගැවිලාවත් නැත. නමුත් නැතැයි ද කිව නොහැක. එ් දේශපාලනය තහනම් කොට විජේවීර ගැන කතාකළ නොහැකි නිසාය.

මෙරට සිනමා ඉතිහාසයේ පළමුවරට ඔස්කාර් සම්මාන උළෙලේ ප‍්‍රධාන ධාරාවේ ‘විශිෂ්ටතම සිනමාපටය’ තරග අංශය නියෝජනය කිරීමට මෙරට චිත‍්‍රපටයකට අවස්ථාව උදා වන බවට දින දෙක තුනකට පෙර දැනගන්නට ලැබුණි. එ් ‘ගින්නෙන් උපන් සීතල’ සිනමාපටයයි. මේ බව දන්වා තිබුණේ සිනමා ක්ෂේත‍්‍රය තුළ උපදේශන සේවාවන් සපයන ප‍්‍රමුඛතම ඉන්දීය සමාගමක් විසිනි. ‘ගින්නෙන් උපන් සීතල’ සිනමාපටයේ 2019 ඔස්කාර් සිනමා උළෙලට අදාළ කටයුතු භාරව කටයුතු කරනු ලබන්නේ එම සමාගමයි.Image result for rohana wijeweera

මෙම චිත‍්‍රපටය ගොඩනැගී ඇත්තේ විජේවීරගේ දේශපාලන ජීවිතය ඇසුරිනි. රෝහණ විජේවීරගේ චරිතයට ප‍්‍රවීණ රංගන ශිල්පී කමල් අද්දරආරච්චි පණපොවයි. අනුරුද්ධ ජයසිංහ මහතාගේ අධ්‍යක්ෂණයක් වන ‘ගින්නෙන් උපන් සීතල’ සිනමාපටය කලාව තුළින් ද විජේවීර ජාත්‍යන්තරයට ගෙනයාමට දරන උත්සාහය ගැන අපට ආඩම්බර විය හැකිය.

සිනමාපටය පිළිබ`ද සුබාරංචිය අපිට දැනගන්නට ලැබුණේ වෙනත් සුබ ලකුණක් පිළිබඳ අප කතා කරමින් සිටින අතරතුරදීය. එ් කතාව අනාගතයක පෙර ලකුණකි. එ් ගැන ලිපියේ අවසානයට අප කියන්නට සැරසෙන්නේ ද එ් නිසාමය.

රෝහණ විජේවීර ගිය මාවතේ වැටුණු ඔහුගේ සෙවණැලි ඔස්සේ ගමන් ගත් ඔහුගේ පුත් උවිඳු විජේවීර පසුගියදා රුසියාවේ චෙල්යාබින්ස්ක් දකුණු උරල් විශ්වවිද්‍යාලයෙන් ශාස්ත‍්‍රපති උපාධිය ලබාගත්තේ ය. ඔහු තම ඡුායාරූප අන්තර්ජාලයට මුදාහැර තිබුණේ අපූරු සටහනක් ද කරමිනි.

‘තාත්තට ගන්න බැරිවුණත් දුන්නේ නැති පුතා ගත්ත රුසියාවේ උපාධිය. දැන් ඉතින් රට වෙනුවෙන් …’ ‘‘තමාට පෙර රට’’ යනුවෙනි.

උවිඳු එසේ කියන්නට හේතුවක් ඇත. එ් ගැන සිහිපත් කරන්නට නම් විජේවීර හා බැඳුණු එ් කතාන්දරය නොකියාම බැරිය.

රෝහණ විජේවීර සැබෑ විප්ලවවාදියකු වීමට පෙර කුඩා කලම අධ්‍යාපනය තුළ සුවිෂේශී දක්ෂතා දැක්වූවෙක් විය. එ් නිසාම ඔහුට වයස අවුරුදු 15දී පමණ උසස් පෙළ අවසන් කිරීමට හැකියාව ලැබුණි. ඉන් පසුව විජේවීර කමියුනිස්ට් පක්ෂයට දේශපාලන වශයෙන් කටයුතු කරන අතරතුරදී 1960දී පමණ රුසියාවේ ලූමුම්බා විශ්වවිද්‍යාලයට යන්නේ එහි ගිය පළමු ශ‍්‍රී ලාංකික සිසු පිරිසේ සාමාජිකයකු ලෙසයි.

වෛද්‍ය උපාධිය හැදෑරීම සඳහා විජේවීරට අයැදුම්පත පුරවා දෙන්නේ ද කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ ඊලියන් නානායක්කාරය. ලූමුම්බා සරසවියේ වෛද්‍ය විද්‍යා උපාධිය හදාරණ අතරතුර විජේවීර විෂය බාහිර කටයුතුවලදීත් කැපී පෙනෙන ශිෂ්‍යයකු ලෙස ප‍්‍රකට වූ සරසවි සිසුවෙකි.

එක් වසරක ඔහු සරසවිය තුළ වසරේ හොඳම සිසුවා බවට ද පත් වේ. වෛද්‍ය උපාධිය හැදෑරුව ද දේශපාලනය පිළිබඳ ඔහු තුළ ජීවත් වන විප්ලවවාදියා මරාදැමිය නොහැකිය. එ් නිසාම උපාධිය අතරතුර විජේවීර දේශපාලන විද්‍යාව හදාරන්නට විය.

විජේවීර රුසියාවේදී දේශපාලන විද්‍යාව හදාරන අතරතුර සෝවියට් ආණ්ඩුව මාක්ස්, ලෙනින්වාදයෙන් බැහැර වන බවට දැනෙන්නට පටන් ගත්තේ ය. චීන කඳවුර නිවැරැුදි යැයි තර්ක කරන විජේවීර තුළින් විප්ලවවාදියා මතුවන්නට විය.

ලෙනින් සෝවියට් ආණ්ඩුව විවේචනය කරන්නට විය. ලූමුම්බා සරසවියේ අදටත් ඔහුගේ දක්ෂකම් ගැන කතාකරන්නට තරම්, ඔහුගේ මතක සුරැුකිව තබාගන්නට තරම් එදා වැදගත් පුද්ගලයකු වූ ඔහුගේ විවේචනයේ බලපෑම කෙතෙක් වන්නට ඇත්දැයි සිතාගත හැකිය.Image result for rohana wijeweera in lumumba

විවේචනවල ප‍්‍රතිඵල ලැබෙන්නේ එම කාලවකවානුවේදී විජේවීර ශ‍්‍රී ලංකාවට පැමිණි අවස්ථාවකදීය. සෝවියට් කමියුනිස්ට් පක්ෂය, ආණ්ඩුව විවේචනය කළ ඔහුට යළිත් රුසියාවට යාමට වීසා ලබාදීම අත්හිටුවීමට මෙරට කොමියුනිස්ට් පක්ෂය කටයුතු කළේ ය. රුසියානු උපාධියේ කතාව විජේවීරගේ ජීවිතයෙන් අතරමඟ නතර වූ පරිච්ෙඡ්දයක් බවට පත්වන්නේ එතැනින් පසුවය. තාත්තාට ගන්නට නොදුන් උපාධිය ගැන පුතා සඳහන් කළේ එයයි.

විජේවීර පවුලේ අනාගතය උවිඳු විජේවීරයි. ඔහු තාත්තාගේ දේශපාලන කටයුතු ගැන කතාකරන්නට අකමැතිය. වයස අවුරුදු එකහමාරේදී පමණ පියාගේ උණුහුම අහිමි වන ඔහුගේ ළමාවිය ගෙවීයන්නේ වැලිසර හා ති‍්‍රකුණාමලය හමුදා කඳවුරු තුළයි. පියාගේ හිතවතුන්ගේ සහයෙන් රුසියාවට යාමේ අවස්ථාව උවිඳුට ලැබෙන්නේ ය. එහෙත් ඊට උවිඳු විසින් මං පාදාගන්නේ තාත්තා නැතත් ඔහුගේ නිවස දේශපාලන ආදර්ශ සහ පසුබිම නිසාය.

රුසියාවට ගිය පසුව උවිඳුට සිය පියා ගිය මඟ ඔස්සේ අතීතයට යන්නටද එ් සෙවණැලි දකින්නට ද අවස්ථාවක් හිමිවූයේ ය. එ් 20 වැනි සියවසේ ශ්‍රේෂ්ඨතම විප්ලවවාදියාගේ සහ මෙරට සිටි අව්‍යාජ නිර්ධන පංති විප්ලවවාදියාගේ දරුවන්ගේ දෛවෝපගත හමුවීමයි. රුසියාවේ මොස්කව්හි පැවැති ලෝක තරුණ හා ශිෂ්‍ය උළෙලේදී චේ ගුවේරාගේ දියණිය වන අලෙයිඩා ගුවේරා හා උවිඳු විජේවීර හමුවන්නේ අහම්බෙන් මෙනි. එ් ගැන මතකය උවිඳු අහඹු සිදුවීමක් ලෙස සිහිපත් කළත් අතීතය වෙනස් කළ මිනිසුන්ගේ ද එවැනි අහඹු හමුවීම් කලාතුරකින් සිදුවූ අවස්ථා අපිට සිහියට එයි.

‘තමාට පෙර රට’ යන්න උවිඳුගේ පරමාදර්ශයයි. කොළඹ ඞී.එස්. සේනානායක විදුහල් දරුවකු වූ ඔහු අදටත් එ් පරමාදර්ශය ඔස්සේ ගමන් ගැනීම සතුටට කරුණකි. විදේශයක අධ්‍යාපනය ලැබුවත් කවදා හෝ දිනෙක රට වෙනුවෙන් සිය යුතුකම ඉටු කිරීමට ඔහු සූදානම් වී සිටියි. උවිඳුගේ දේශපාලන අනාගතය පියාගේ මාර්ගය ඔස්සේ වැටේදැයි අපි නොදනිමු.

ජීවිතය පුරා තමන්ට පියා නොමැතිව විඳින්ට වූ වේදනා මතින් හාත්පසින්ම වෙනස් වූ මගක උවිඳුගේ අනාගත දේශපාලන මතිමතාන්තර ගොඩනැෙ`ග්දැයි ද යන්නත් අපි නොදනිමු. දේශපාලනය ගැන කතා කරන්නට හෝ අකමැති පුතකු වූ උවිඳුට ඉන් බැහැරව අනාගතය ගෙවන්නට හැකිදැයි ද සැකසහිතය.

කෙසේවෙතත් අධ්‍යාපන කටයුතු හමාර කළ තැනකදී එතැනින් එහාට ඔහුගේ අනාගතය කෙසේ තීරණය වේදැයි ඇසූ පැනයකට ඔහු වරෙක පැවසූ කරුණකින් අනාගතයේ දේශපාලනය තුළ විජේවීරයකුගේ නැගිටීමක් ගැන යම් ඉඟියක් හෙළිනොවන්නේම නොවේ.

‘අනාගත බලාපොරොත්තු ගැන වැඩිපුර තොරතුරු කතාබහ නොකළ යුතුයි කියලයි මම හිතන්නේ. මොකද පවතින දේශපාලන තත්ත්වය තවදුරටත් උණුසුම් නොකළ යුතුයි කියලා මම හිතනවා. මම දේශයට, ජනතාවට යහපත් දෙයක් කරන්න ඕනෑම වෙලාවක සූදානම්. කවදා හරි රට වෙනුවෙන් ඉටුකම් වෙනුවෙන් කැපවෙන්න සූදානම්’
දැන් රට වෙනුවෙන් පෙරට එන්නට උවිඳුට කාලය ලැබී තිබේ.

උවිඳු ද ඊට සූදානම් බව පෙනේ. අනෙකාගේ ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රික අයිතිය සොරාගත් කාගේ හෝ වරදක් නිසා පියාට නොහැකි වූ අධ්‍යාපනයේ සිහිනයක් සැබෑ කරගත් උවිඳුට පියා තුළ නිර්ධන පංතිය ගැන තිබූ දේශපාලන සිහිනය දකින්නට හෝ ඉන් ඔබ්බට හෝ තමාට පෙර රට යහපත් මගක ඉදිරියට ගෙනයන්නට හැකිවේවායි අපි සුබ ප‍්‍රාර්ථනා කරමු.

ප‍්‍රබෝධා හෙට්ටිආරච්චි